حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ مُسْلِمٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ قَالَ: لَمَّا قَدِمَ مِنَ السِّلْسِلَةِ أَتَاهُ أَهْلُ الْكُوفَةِ، وَأَتَاهُ نَاسٌ مِنَ التُّجَّارِ، فَجَعَلُوا يُثْنُونَ عَلَيْهِ وَيَقُولُونَ: جَزَاكَ اللَّهُ خَيْرًا، مَا كَانَ أَعَفَّكَ عَنْ أَمْوَالِنَا. فَقَرَأَ هَذِهِ الآيَةَ: فَمَنْ وَعَدْنَاهُ وَعْدًا حَسَنًا فَهُوَ لاَقِيهِ كَمَنْ مَتَّعْنَاهُ مَتَاعَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا.

Bize Ebu Usame, ona A'meş, ona Müslim, ona da Mesrûk şöyle demiştir:

Mesrûk Silsile'den döndüğünde, Kûfe halkından ve ticaret erbabından bazı insanlar onun yanına gelip kendisini övmeye başladılar ve 'Allah sana hayırla karşılık versin! Mallarımıza karşı ne kadar iffetli davrandın' dediler. Bunun üzerine (İbn Mesud) şu ayeti okudu: " Kendisine güzel bir vaatte bulunduğumuz ve ona kesinlikle kavuşacak olan mü’min bir kimse; kendisine dünya hayatının geçici zevklerini yaşattığımız, fakat kıyâmet gününde her şeyini kaybederek azap edilmek üzere huzurumuza getirilecek inkârcı kimse ile bir olur mu?" Kasas, 28/61.

---

• İbn Ebî Şeybe Musannef-i İbn Ebû Şeybe Zühd 36022, 19/275