حَدَّثَنَا أَبُو خَالِدٍ الأَحْمَرُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ قَيْسٍ، عَنْ عَطِيَّةَ، عَنْ ابْنِ عُمَرَ قَالَ: يَسْتَقْبِلُ الْمُؤْمِنَ عِنْدَ خُرُوجِهِ مِنْ قَبْرِهِ أَحْسَنُ صُورَةٍ رَآهَا قَطُّ، فَيَقُولُ لَهَا: مَنْ أَنْتِ؟ فَتَقُولُ لَهُ: أَنَا الَّتِي كُنْتُ مَعَكَ فِي الدُّنْيَا، لَا أُفَارِقُكَ حَتَّى أُدْخِلَكَ الْجَنَّةَ.

Bize Ebu Halid el-Ahmer, ona Amr b. Kays, ona Atiyye, ona da şöyle demiştir:

"Kabrinden çıktığında, Mümini, görebileceği en güzel bir suret karşılar. Ona 'Sen kimsin?' diye sorar. O da 'Ben, dünyada seninle beraber olan (sâlih amelinim). Seni, cennete sokuncaya kadar, asla terk etmeyeceğim' der."

---

• İbn Ebî Şeybe Musannef-i İbn Ebû Şeybe Zühd 35776, 19/193